زلما بلوچ
ایران من...
ای مهد دلیران
ای زادگاه کوروش
ای سرزمین فلاسفه...
ای نگین درخشان…
تو سمبلی از رحمت خدادادی هستی...
تو را چون جان شیرین و عشقت را همچون موهبتی الهی در قلبم حفظ خواهم کرد…
و اما...
بلوچستان سرفراز من...
بلوچستان که خشکی صحراهایت برایم از زیباترین جنگلها نیز زیباتر است...
من می دانم که دلتنگی آسمانت همیشگی نیست... من می دانم که روزی ابرهای رحمت خاک خشک و تفتیده ات را سیراب خواهند کرد...
من می دانم که مردمانت مردان غیور و زنان هنرمند و صبورت...آن روزی را خواهند دید که آسمان آبی خوشبختی به روی آنها لبخند می زند و گرمای خورشید دل پاک و مهربان آنها را مالامال از گرمای خوشبختی نموده...
جانم فدای نخلهای سرفراز و تفتان آزاده ات باد ای سرزمین مادری...
من یک بلوچم:
از نژاد آریا
از تبار سوته دلان
از جنس کویر
از عشاق باران
به صلابت تفتان
من یک بلوچم:
از جنس تبعیض
از تباری دور
از پیروان سنت
من یک بلوچم:
چشم دوخته به آینده
آینده ای روشن
صبحی پرامید...
http://www.zolma.blogfa.com/
